acaba

Yaradilisimiz geregi her seyi kendimizle ve kendimizi herseyle kiyasladigimiz icin mutluluk ya da kederi kendi bütünselliğimizi olusturan nesnelerde buluyoruz. İşte bu durumda en tehlikeli şey yalnızlıktir. Dogasi geregi boburlenmeye alisik olan bir de edebiyatin dussel imgeleri tarafindan beslenen hayal gucumuz her seyi bi sıraya koymuş. Biz bu siranin en alt basamagindayiz. Bizim disimizda hersey bize daha görkemli hersey bizden daha ustun görünüyor. Üstelik bu son derece doğal geliyor. Cogu zaman kendimizde bazi eksiklikler oldugunu seziyoruz. O eksikligini duyduğumuz seylere baskasi sahipmis gibi geliyor bize. O kisiye hem kendi sahip olduklarimizi hemde belirli bir ulkusel huzuru atfediyoruz. Artik kendi yapitimiz olan bu mutlu kisinin hiçbir arzusu yok
Buna karşın bütün zayifligimiz ve agirligimiza ragmen isimizle biteviye devam edince sallana sallana ve guclukle yaptiklarimizin diger insanlara göre daha hızlı ve tum güçleriyle yaptiklarindan daha ileri görüyoruz. Ama insan baskalariyla esit olmak hatta onlari asmak kendi varlığının gercekligidir.